de Wijkwebsite voor Nijmegen-Oost

Oude Meester in de Schildersbuurt

Hij woont notabene ook nog in de Rembrandtstraat: Theo van Delft! En hij had de voordeur al open staan. ?kom maar vast binnen want ik moet eerst een telefoontje plegen?. Omdat mijn vrouw en ik al eens eerder bij hem op bezoek waren geweest en ik hem had leren kennen als een hartelijk en beminnelijk mens wandelde ik naar binnen en werd door Theo meteen naar de achterkamer geleid. ?Hier heb ik twee albums met werk neergelegd; dan zie je vanzelf met wie je te maken hebt. Ik probeer ondertussen nog even het ziekenhuis te bereiken vanwege een afspraak die ik maandag heb.?. En daar het vrijdagmiddag 3 uur was begreep ik, dat dit geen uitstel kon leiden.

Door Seph Schreurs

Verbazingwekkend, in één woord! Een enorm aantal foto?s, stuk voor stukkeurig op stevig A-4, met portretten en nog eens portretten. Van voortreffelijke kwaliteit; meestal kinderen. Maar ook prachtig getypeerde volwassenen. Helaas kreeg ik niet de tijd om zelfs maar het eerste album uit te kijken. Theo kwam weer binnen na de zoveelste keer gehoord te hebben ?alle toestellen zijn in gesprek; wilt u wachten??. En onderbrak mijn bezichtiging: ?zullen we eerst maar eens even kijken naar wat er zoal hangt??. Dat was echter niet allemaal van hemzelf. In de voorkamer hing bijvoorbeeld een enorm doek, dat zijn zoon Vincent had geschilderd. Toen ik er mijn bewondering over uitsprak (aartje naar zijn vaartje of zo) zei Theo: ?ja, maar tegenwoordig werkt hij heel anders; op de computer?. Ook het schilderij, dat hijzelf van zijn vrouw had gemaakt, hing beneden en is nu op deze bladzijde ook te zien. De lijst moet er nog weer omheen, want ze hebben ze er allemaal vanaf moeten halen om goede opnames ervan te kunnen maken voor het boek,dat de zes kinderen samen aan het maken zijn ter gelegenheid van zijn 90e verjaardag, begin december.

Leuk kadoo, dat boek!

Het is nog niet gedrukt, want het hoeft pas daags voor de verjaardag te worden gepresenteerd. Minstens honderd werken worden er in gereproduceerd en dat moet er piekfijn uitzien, want Theo is enorm kritisch op zijn werk. Terecht, vind ik, zijn werk getuigt van ouderwets vakmanschap, zoals je dat tegenwoordig op de academie niet meer kunt leren.

Overigens heeft Theo het talent van zijn vader geërfd. Vanaf dat hij, vijf jaar oud, een potlood kon hanteren heeft hij getekend en geschilderd. Na de HBS is hij de opleiding MO-tekenen gaan volgen en haalde zijn diploma in 1942. Een broer was ook portretschilder en er zaten nog meer beeldend kunstenaars in de familie.

Kijkje op het atelier

De werkplaats van de meester bleek niet op zolder te zijn, zoals ik had verwacht, maar in de grote achterkamer

op de bovenverdieping. Daar hingen ook verschillende schilderijen van zijn vader, waaronder een familieportret in een heel bijzondere belichting. ?Dat was niet met opzet hoor?, zei Theo,? in die tijd waren er niet zoveel lichtpunten in een huis en als je dan ook nog vrij kleine ramen had dan kreeg je dit effect. Net Rembrandt, vind je niet??.

In den vreemde

Dertien jaar heeft Theo in Cura?ao doorgebracht. Zijn vrouw — ook kunstschilder — stopte met haar werk vanwege het groeiende aantal kinderen, dat alle aandacht opeiste. Theo werkte als tekenleraar tot half een (de schooldag begon daar heel vroeg) en had daarna volop tijd om te schilderen; vooral landschappen in aquarel omdat bloemen binnen een half uur al verlept waren. Een portretopdracht zat er af en toe ook tussen. In ?63 kwam het gezin terug in Nederland. Hij werd leraar op Mariënbosch tot anderhalf jaar voor de pensioengerechtigde leeftijd.

Honderden portretten heeft hij geschilderd, waarvan elk werk weer een geheel eigen karakter heeft. Stuk voor stuk juweeltjes.?Het is grappig, maar ik heb bijna nooit een expositie gehouden; men zag bij vrienden een portretje hangen en nam vervolgens contact met mij op. Nooit is er een portret geweigerd en ik kreeg doorlopend opdrachten. Als je zo oud wordt is het geen kunst om zo?n groot oeuvre na te laten; dat gaat vanzelf.?.

Zijn leukste herinnering? ?Een jongetje kwam bij elke sessie vertellen,dat hij beslist niet wilde poseren en zoheb ik hem uiteindelijk ook geportretteerd.?

Slechts één ding hebben al zijn werken gemeen: meesterschap. Theo, proficiat

met dit rijke leven! En laat mijn beste vriend nou les van je te hebben gehad in Tilburg, bijna zestig jaar geleden; hij was toen zestien jaar.