de Wijkwebsite voor Nijmegen-Oost

Voorjaar - Column

Door Seph Schreurs

Hoewel de weersomstandigheden nog helemaal niet aan lente deden denken, deed de rest van de natuur dat enkele weken geleden al wel. Ook ik werd ineens bevangen door dat veelgeroemde lentegevoel. En dat allemaal terwijl ik die ochtend om ongeveer acht uur de vaste ronde maakte met Youri, ons geinige zwarte hondje. Ik genoot intens van heel gewone dagelijkse dingen. Om te beginnen een collegaatje honden-uitlater; een lief meisje van een jaar of elf, als altijd in een halflang, getailleerd manteltje met een zeer wijd uitlopende lange broek eronder en een bewonderenswaardig braaf meesjokkende langharige hond die iets meer kleurschakeringen heeft dan de onze. Zo jong als het bazinnetje is doet zij ook telkens de maaltijdrestanten van haar grote hond in een plastic zakje! Ondertussen luisterde ik met genoegen naar de kwetterende vogeltjes en zwaaide naar een oude bekende die als altijd achter het raam haar krant zat te spellen. Een klein stukje verder, op het ?Hobbemapleintje?, was Youri met de voorpootjes op het muurtje rond de speelplek aan het speuren naar (meestal) aanwezige poezen, waar hij altijd heel opgewonden van wordt, getuige zijn enthousiaste gegil. Vlak voor het oversteken van de Daalseweg hoorde ik de eerste merel; de enige die zich - voor mij - kan meten met Johan Sebastian Bach!

Aan de overkant moet Youri ook altijd even met zijn voorpoten op de muur van het kerkhof. Eens heeft een poes daar, op de vlucht voor Youri die toch alleen maar spelen wil, een goed heenkomen gevonden. Soms zijn we door het drukke autoverkeer te ver naar rechts beland, waar het muurtje wat hoger lijkt omdat de stoep afloopt. Dan hangt dit malle beest met de voorpootjes aan het muurtje terwijl hij al op en neerspringend houvast probeert te vinden voor de rest van zijn poten. Aan de andere kant van de straat rijdt net een oudere baas in zijn elektrische stoel, benen omwikkeld met gonje zakken, klompen aan en een mallotig klein hoedje op. Hij luidt de scheepsbel, die voor aan zijn vervoermiddel is gemonteerd, en galmt een lawaaierig ?Goeiemorgen!? naar de DAR-man, die de troep voor Appie?s handeltje komt opruimen. Hij is daar nauwelijks mee klaar of een groepje scholieren strijkt als een zwerm kraaien plotseling voor de ingang neer. Om snoep te kopen, dacht ik. Maar nee hoor: ze wachten geduldig op een laatkomer voordat ze doorgaan naar school.

Kijk, dat is nou mijn lentegevoel!