de Wijkwebsite voor Nijmegen-Oost

Blikvanger - Pegasus

Aan de rand van Hengstdal, in een plantsoentje aan het eind van de Hengstdalseweg, staat het gevleugelde paard Pegasus. Klaar om weg te vliegen, zo lijkt het. Maar zo’n haast heeft het paard niet: het beeld van kunstenaar Ed van Teeseling staat al sinds 1965 onbeweeglijk op zijn plek.

Door Mira Tax

Het is eigenlijk wel toepasselijk, zo’n stoer paard in een wijk die Hengstdal heet. Zo toepasselijk zelfs, dat sommige bewoners denken dat de naam van de wijk is geïnspireerd door de aanwezigheid van het beeld. Maar dat hebben ze mis: de naam Hengstdal bestaat al heel wat langer dan het stenen paard. Juist het tegenovergestelde is het geval: het beeld staat op deze plek vanwege de naam Hengstdal. De verklaring hiervoor kunnen we vinden in een van de verhalen rondom Pegasus, het gevleugelde paard uit de Griekse mythologie. Hierin trapt het paard met zijn hoef tegen een rots en laat op die manier de ‘Paardenbron’ ontspringen. Een bron waaruit, zo wil het verhaal, de inspiratie voor dichters vloeide. Toen kunstenaar Ed van Teeseling het idee had opgevat een beeld van Pegasus te maken, leek het hem dan ook een goed idee om Pegasus, als maker van de ‘Paardenbron’ of ‘Hengstenbron’, in het Hengstdal te plaatsen. En wel om precies te zijn, in het toen net aangelegde parkje op de hoek Hengstdalseweg - Berg en Dalseweg. Dit parkje ligt in het dal dat al van oudsher Hengstdal genoemd wordt, en waaraan de naam voor de hele wijk ontleend is.

Als de beeldhouwer zijn zin had gekregen, had het kunstwerk er anders uitgezien. Hij had het werk het liefst in brons uitgevoerd, en ook de sokkel zag hij anders voor zich. Het idee was om het paard op een bijna vierkant stenen vlak te plaatsen, gemaakt van scherven gladde marmer of hardsteen. Door het glinsteren van regenwater of het glanzen van de iets holle steen had de indruk van een fontein moeten ontstaan, wat mooi aansluit bij het verhaal over de bron. Brons was echter een stuk duurder dan steen en met het oog op een eventuele latere verplaatsing van het beeld koos men voor een sokkel van beton.

In het voorjaar van 1965 wordt een plastic model van het paard naar het plantsoen gebracht en kijkt men waar het beeld precies geplaatst moet worden. Een medewerker van de gemeente schrijft later aan de wethouder: “Het plastic model deed het overigens heel plezierig in de omgeving, waarvoor het gemaakt is. ... De paarden in het echte hengstendal accepteerden hun gevleugelde collega aan de overkant heel gemoedelijk.” En dat is nog steeds zo. Ook Pegasus zelf lijkt zijn plekje wel te waarderen. Laten we dus hopen dat hem nog een lang leven beschoren is in het Hengstdal!