Door Sylvie van Gerwen
Veranderingen gaan meestal in golven. Op zijn tijd zijn we allemaal toe aan verandering. Dat wordt duidelijk als je kijkt naar de ontwikkelingen in de samenleving. Je ziet mensen die opstaan om ook daadwerkelijk iets te veranderen aan waarover ze ontevreden zijn en bij een heleboel enkel onlust en ongenoegen dat zich op vele manieren uit. Als het om verandering gaat is er een stroming die zich kenmerkt door spiritualiteit, zelfreflectie, verantwoordelijkheid nemen, tolerantie, ruimte voor jezelf en de ander, ruimte voor ieders eigenheid. Deze stroming is wat het woord zegt: stroming! Hier, zo dicht bij de Waal, stroomt van alles en mensen willen zich steeds meer ontwikkelen, niet alleen in verstandelijke zin, maar vooral ook persoonlijk. In onze wijk zie je naast scholen en cursussen ook een groot aantal therapiepraktijken gevestigd die gericht zijn op vergroting van zelfinzicht. Ook zie je vaker en vaker kinderen die meer sensitief of begaafd zijn en scholen bieden een steeds beter toegespitste begeleiding. Je zou dus zeggen: we zijn in Oost absoluut op de goede weg.
Maar er zijn ook andere vormen van roep om verandering. Daar zie je verharding, toenemende agressie en intolerantie. Dit lijkt gepaard te gaan met het verliezen van contact, met zichzelf en ook met anderen. Dit verhaal zou gelardeerd kunnen worden met voorbeelden die zich de afgelopen tijd in Oost hebben voorgedaan: intolerantie ten opzichte van allochtone straatbewoners met zelfs fysiek geweld tot gevolg, een kind van wie op de straathoek zijn fiets onder hem vandaan gestolen wordt, een voetbalwedstrijd die onderbroken moet worden wegens agressieve houding van een speler, vandalisme aan autos. Beide stromingen zijn volgens mij uitingen van een regelmatig opgolvend verlangen naar verandering. Hoe je omgaat met dat verlangen is een persoonlijke zaak. Wordt het nuilen of aanpakken? Zolang je daarbij rekening houdt met anderen, is er niets aan de hand. Als het op een onfortuinlijke manier gaat, kun je het alleen maar veroordelen. Ook Pim wilde immers alleen verandering, op zijn eigen manier? En liet zich daarbij niet afremmen. En afremmen hoeft ook niet, getuige de tekst van De Dijk: Als het golft dan golft het goed
Niet te stuiten, niet te sturen
Duurt het dagen, duurt het uren
Als het golft dan golft het goed