De Wijkwebsite voor Nijmegen-Oost

Column: Sportieve antropologie

Een andere kijk op Nederland - Servië Montenegro in een tuin in Nijmegen-Oost.

Een televisie staat buiten prominent opgesteld als altaar met daarop diverse geheimzinnige oranje relikwieën. Daaromheen zit de kleurig uitgedoste stam op houten banken. Ik zit onopvallend op de achterste rij en kijk nieuwsgierig toe. Een opzwepende dominee stem klinkt serieus door de luidsprekers.

Dan lijkt het heilige ritueel te beginnen. De voorgangers hebben hun gezicht beschilderd met felle, kleurige symbolen, verwijzend naar de oorsprong van hun thuisland. Het hoofdhaar is oranje geverfd, de staart van de koning van het dierenrijk is bevestigd aan hun lichaam om oude krachten op te roepen.

De spirituele leider van de groep is herkenbaar aan een oranje hoofddeksel met bellen. Uit versierde zilveren blikken worden speciale stimulerende spiritualiën ingenomen om de geestelijke reis naar het voetbalwalhalla te bespoedigen. Dan begint de menigte op stoom te komen. Alle gezichten zijn strak op het altaar gericht, gebiologeerd, opgewonden. Sterke emoties trillen door de groep heen als uit de luidsprekers een oud folkloristische hymne schalt waarin de bloedlijn van voorvaderen wordt bezongen.

Even abrupt als begonnen verstomt het gezang. De mensen in de tuin beginnen te jubelen, klappen ritmisch, steeds harder in hun handen, de naam van hun oude vaderland uitschreeuwend.

Ut het altaar klinkt opeens een hard fluitsignaal en in de tuin gaat het schreeuwen over in sissen. Dan is er stilte. Blijkbaar is nu een volgende fase in dit bijzondere ritueel bereikt. De stem van de dominee uit de luidsprekers lijkt nu verder het ritueel te leiden. Hij praat in een aparte, symbolische taal die alle volgers in de tuin goed lijken te verstaan. Kennelijk worden diverse goden met glorieuze namen als Cocu en Boulahrouz door hem aangeroepen, diverse andere namen worden door de menigte uitgegild waarbij sommigen de handen voor hun ogen slaan: een vorm van gebed?

Na 18 minuten in dit stadium van het ritueel versnelt de stem uit de luidsprekers en neemt het volume exponentieel toe. De mensen in de tuin kruipen dichter naar het altaar, de gezichten verkrampt, hun adem ingehouden en hun vuisten gebald. Dan siddert een enorme ontlading door de groep. Ongecontroleerde bewegingen, gejuich en geschreeuw, onstuimige sprongen in de lucht. De goden Robben en Van Persie worden wild aangeroepen, en …

Intussen zit ik nog steeds op de achterste rij en probeer tevergeefs de logica van deze religieuze bijeenkomst te doorgronden. En ik besluit: laat ik nog maar een paar weken bij deze stam blijven dan ga ik het vanzelf wel snappen. En zo niet, dan heb ik in ieder geval een boeiende tijd gehad!