de Wijkwebsite voor Nijmegen-Oost

Column: Verhuisd

Door Mira Tax

Na een spannende tijd van mailtjes sturen, formulieren invullen en bellen met instanties was het afgelopen september dan zover: we krijgen toestemming voor een woningruil. Van druk Amsterdam Oost naar rustig(er) Nijmegen Oost, van flat naar benedenwoning, van Oosterpark naar Hengstdal. We staan te popelen om te verhuizen en een gezamenlijke verhuisdag is snel afgesproken.

Drie maanden later. De meubels staan op hun plek, de gordijnen hangen, de buurtwinkels zijn uitgeprobeerd. De buren kennen we inmiddels en we concluderen dat we een prima ruil hebben gedaan : iedereen is tevreden.

Op twee huisgenoten na. Die weten het zo net nog niet. Wat nou leuke buurt, hoezo mooie tuin? Keer op keer stormen ze op hun hielen gezeten door een buurtgenoot de keuken binnen. Waarna ik er telkens op afstuif, buurtgenoot de keuken uitjaag en er nog eens een plens water achterna gooi. Ook hun buurman is niet erg gelukkig met de komst van mijn twee huisgenoten. Hij heeft naar aanleiding van hun komst tenslotte zelf moeten verhuizen: naar het huis naast het onze weliswaar, maar toch. Nog regelmatig laat hij zich in onze achtertuin zien alsof hij die zo als vanouds tot zijn domein kan rekenen.

Tja, voor een kat ziet een verhuizing er toch wat anders uit dan voor een mens. Niks beleefd op de koffie bij de nieuwe buren, maar keihard strijd leveren om de nieuwe achtertuin ook daadwerkelijk als de zijne te kunnen beschouwen. En met een beetje pech dringen je soortgenoten zelfs het huis waarin je je veilig waant binnen.

Zo zijn we er dus nog niet helemaal. Het met veel moeite aangebrachte kattenluikje is nog niet gebruikt: ik zie mijn nieuwe buurtgenoten er wel voor aan daar behendig gebruik van te maken en dan wordt het huis toch echt wat al te vol. Voorlopig dus maar even in en uit via de keukendeur. Gelukkig is er ook een groot pluspunt voor de twee katten in het nieuwe huis: de gaskachel! Er worden heel wat uurtjes weggeslapen naast dat heerlijk veel warmte afgevende zwarte gevaarte.

Al schrijvend komt de gedachte in me op: hoe zou het zijn wanneer mijn nieuwe buurvrouw lustig in mijn achtertuin zou beginnen te spitten, of wanneer de vorige bewoonster keer op keer op de stoep zou staan omdat ons huis toch nog steeds een beetje van haar is? Het heeft toch wel wat, die keurige afspraken die mensen onderling maken.

Mij bevalt het wel, ons nieuwe huis. En mijn huisgenoten? Die zullen nog even hun best moeten doen.