De winkel is gevuld met monturen en meetapparatuur. In een aparte ruimte staat een comfortabele stoel met daarnaast een massieve oogmetingset. Pal boven de stoel hangt een digitaal computerscherm. Via een afstandsbediening tovert Paul junior allerlei letter- en plaatjescombinaties op het scherm tevoorschijn, in verschillende grootten. De letters staan in spiegelbeeld. Vanwege de beperkte ruimte kijkt de klant namelijk via een op drie meter afstand geplaatste spiegel naar de symbolen. Via die truc wordt de benodigde 6 meter afstand gehaald om een correcte meting te doen. Paul senior toont een enorme set aan ronde lenzen (halve brilletjes eigenlijk) die zich in een doos in de meetruimte bevindt. Daarmee werden vroeger de oogmetingen gedaan. En ze liggen er niet nutteloos. "Als de meting is gedaan, geven we de mensen de aangemeten lens om eventjes mee in de winkel rond te lopen. Zo kunnen ze het verschil beter ervaren dan achter zo'n oogmeetsysteem." Zo'n 80 procent van de klandizie bestaat uit vaste klanten. Bijvoorbeeld voor lenzen. Geerling was eind jaren 60 de eerste in Nijmegen die met contactlenzen begon. Inmiddels is er veel veranderd. "Vroeger slepen we handmatig de glazen om ze in het montuur te laten passen. Nu gaat dat computergestuurd, vult junior aan. Waarna zijn vader vervolgt: "Maar dat vereist wel veel handmatige voorbereiding. Je moet alles op de juiste manier instellen, anders gaat het helemaal verkeerd." Terwijl vader Geerling naar huis vertrekt, blijft zijn zoon enthousiast doorvertellen. Bijvoorbeeld hoe zijn blik in de loop der jaren door beroepsdeformatie is veranderd. En wat de extra uitdagingen zijn. "Bijvoorbeeld als ik iemand in de winkel krijg met een montuur dat kapot is, dat niet opgestuurd kan worden en ook niet meer nieuw leverbaar is. Dan ga ik aan de slag! Het is een heel gepruts, maar als je het dan voor elkaar krijgt en de klant is er heel blij mee, ja dan ben je daar zelf ook trots op."