de Wijkwebsite voor Nijmegen-Oost

Een halve eeuw in de Professor van der Grintenstraat

Tijdens burendag in de Professorenbuurt sprak buurtbewoner Will Tromp mij aan. Ik moest beslist mevrouw Verheij een keer interviewen. Zij woonde ruim 57 jaar in de Professor van de Grintenstraat en verhuisde onlangs naar een seniorenwoning in de buurt van het OBG, een paar straten verderop. Nou Will, het interview is gelukt en het resultaat lees je hieronder!

Door Eric Hendriks

Het regent pijpestelen als ik aanbel bij haar nieuwe onderkomen in de Professor Cornelissenstraat. Bij binnenkomst wint de geur van vers gelegd tapijt het ruimschoots van de vers gezette koffie. “Ik voel me nog steeds als een kat in een vreemd pakhuis”, verwelkomt Jo Verheij (86) me. “Maar ik heb al twee dagen zelf gekookt, dus dat gaat wel goed”. Zelf koken op je 86ste? Inderdaad. In het gesprek verbaast Jo mij wel meer met haar onafhankelijkheid. Natuurlijk neemt ze de diensten af van het OBG, maar het liefst zo min mogelijk. “Het enige dat ze van mij mogen doen is ‘s morgens en ’s avonds mijn steunkousen aan en uit trekken, meer heb ik niet nodig.” Jo woonde alleen op de Professor van de Grintenstraat na het overlijden van haar man Nol. Hij werkte als Chef Ziektewet bij de Raad van Arbeid, later het GAK en nu UWV. Elke dag vóór zijn werk deed hij het haar van zijn moeder in de Parkdwarsstraat. “Ik ga bij moeke de verse worst indraaien”, zei hij dan altijd.

Middenstand
Jo groeide op in Venlo als middenstandsdochter: haar vader bestierde een bakkerszaak. “Ik werkte daar na de Mulo”, zegt Jo. “En hard werken, hoor! Daar heb ik het ook meegekregen om makkelijk met mensen te kletsen.” Hoe komt een meisje uit Venlo in Nijmegen terecht? “Mijn peettante uit Nijmegen zei in 1945: ‘Kom maar eens bij mij op bezoek, dan mag je ook blijven logeren’. Toen heb ik Nol ontmoet en gingen we samen wandelen in het Kronenburgerpark.” Haar vader was niet onverdeeld blij met haar keuze. Een ambtenaar en een dochter van een middenstander, dat doe je toch niet? Jo: “Hij zei vaak ‘aan een pen is niks te likken’. Ik likte namelijk altijd de garde af in de bakkerij!. Gelukkig konden ze samen wel goed met elkaar opschieten.”

Cadeau
Jo en Nol kregen vier zonen en één dochter. Met de geboorte van één van haar zonen, Geert, is er een medische fout gemaakt waardoor hij gehandicapt ter wereld kwam. ”De dokter zei nog toen tegen me ‘Jij bent een Limburgse en die kan dat wel aan!’ Dat zijn allemaal dingen, die krijg je cadeau.” Op zijn zevende ging Geert al uit huis, ze kon er zelf niet meer voor zorgen. ”Het is een heel lief jong en hij komt volgende week voor het eerst hier op bezoek, ik ben benieuwd hoe hij het vindt!” Inmiddels heeft Jo al tien kleinkinderen en vier achterkleinkinderen.

Buitenwijk
Hoe kwam ze eigenlijk in deze buurt terecht? “We kwamen hier wonen in 1954. Toen was dit een buitenwijk van Nijmegen. ‘Hoe kun je nou daar gaan wonen in dat bouwland daar?’, riep mijn schoonmoeder. Maar ik ben blij dat we het toch gedaan hebben, het was hier heerlijk rustig. Ik herinner me nog dat melkboer Van der Laak hier melk bezorgde. Hij vertelde elke dag een bak onder het motto ‘dan ben ik ‘m vast kwijt.’ Maar de middenstand noemde het hier toen de ‘jambuurt’. Er was namelijk niets te verdienen. Dan waren de piepers weer niet goed, dan was de groente weer niet vers. Ze konden hier geen droge boterham verdienen, zo kritisch waren de klanten!”

Sfeer
Hoe was verder de sfeer in de buurt? “Ik had toen werk zat met al die jongens, je had niet veel contact met de buren. Iedereen ging gewoon zijn eigen gang. Er was nooit veel te doen hier. Mijn kinderen gingen naar de kleuterschool in de Archipelstraat bij de nonnen, naar basisschool Kleijn Heijendaal en later naar het Canisiuscollege. Ze speelden hier lekker in de straat geutje ketsen (stoepranden!) en het was vooral lekker rustig.”

Verschil met vroeger
Welke verschillen ziet Jo met vroeger? “Nu moet er van alles, kinderen wegbrengen naar school, naar sport, naar van alles. Dat hoefde vroeger allemaal niet! Het was veel rustiger, de kinderen konden in hun eentje naar school lopen of naar de verkennerij. Wat ouders nu allemaal met hun kinderen moeten… overal naar toe brengen… Vroeger hoefde dat allemaal niet! Verder gaat nu iedereen zijn eigen gang, vaak hebben ze helemaal geen tijd meer.” En als vrouw ging je toen zeker niet werken! Als je als vrouw werkte, zeiden de mensen ‘Kan je man niet zelf de kost verdienen?’”

Contact maken
En nu woont ze dan in een seniorenwoning. Is het niet zo dat naarmate je ouder wordt, je minder makkelijk contact maakt? “Nee hoor, dat ligt gewoon aan jezelf! Je kunt ze gewoon voorbij lopen of je kunt ze aanspreken. Er wonen hier gelukkig een hoop mensen die ik ken”. Aan het einde van het gesprek ontdekken we dat we op dezelfde dag jarig zijn en een leeftijdsverschil hebben van precies 40 jaar! Het komt wel goed hier met Jo Verheij. Op haar 86ste is ze nog lekker actief, nieuwsgierig en geniet van contacten met haar familie en mensen in de buurt. Ze is tenslotte een Limburgse en die en die kan dit soort dingen wel aan!