de Wijkwebsite voor Nijmegen-Oost

Op stap in Oost: Zarzuela

Op de hoek van de Daalseweg en de Van ’t Santstraat is sinds twaalf jaar het Spaanse restaurant Zarzuela gevestigd. Hoewel het restaurant niet echt opvallend is gelegen tussen de diverse andere horecagelegenheden, zorgt de in warm rood en zonnig geel geverfde gevel voor een uitnodigende aanblik.

Door Sarah Albers

Voor mij persoonlijk was het dan ook hoog tijd voor een hernieuwde kennismaking met Zarzuela. Samen met oud-studiegenoot E. besluit ik op vrijdagmiddag het nuttige met het aangename te verenigen en die avond bij Zarzuela eens goed bij te kletsen onder het genot van een dinertje.

Telefonisch reserveren blijkt op dat moment al niet meer mogelijk. Slechts de helft van het aantal zitplaatsen kan worden gereserveerd. Wel worden we uitgenodigd die avond gewoon langs te komen, indien nodig kunnen we aan de bar wachten.
Wanneer we die avond om kwart over zeven de zaak betreden lijkt deze in eerste instantie bomvol. De serveerster wijst ons echter naar een tafeltje helemaal achter in zaak, pal naast het toilet. We zijn niet meteen gelukkig met deze plaats. Wanneer ik me echter tussen het tafeltje en de muur op mijn stoel heb gewurmd geeft het me echter wel de gelegenheid om de zaak eens goed te overzien.
De warme, zonnige sfeer die de gevel uitstraalt heeft ook in het interieur de overhand. Hoewel het restaurant zich in een langgerekte, donkere ruimte bevindt is men er toch in geslaagd gezelligheid te creëeren. Het publiek is nogal gemeleerd, van studenten, tot tweeverdieners tot gezinnen.
De kaart bestaat niet alleen uit Spaanse gerechten, maar ook uit Mexicaanse. Mijn voorkeur gaat echter uit naar de Spaanse gerechten. Mijn oog valt op de paella. Deze wordt echter geserveerd in porties voor twee personen. Ik moet E. dus overhalen om mee te doen. Aangezien hij niet echt dol is op vis kost dat wel enige overredingskracht. Maar E. is de beroerdste niet, en de kipfilet in de paella geeft uiteindelijk de doorslag. Vooraf nemen we gemarineerde olijven en nacho’s met guacamole en salsa.
Even later wordt in een nog napruttelend pannetje de paella geserveerd. Het heeft wel iets huiselijks; we mogen zelf opscheppen. E. blijkt even later toch wel erg veel schroom te hebben om de ongepelde garnalen in het gerecht te verorberen. Deze bieden ook niet echt een appetijtelijke aanblik, aangezien ze allemaal nogal wat kuit geschoten hebben. We spreken daarom af dat E. de kipfilet voor zijn rekening neemt en ik, als verstokte visliefhebster, stort me op de garnalen. Al gauw ontstaat er een bergje garnaalresten op het randje van mijn bord.
De paella bleek ruimschoots genoeg voor twee personen. Er is geen plaats meer voor een toetje, dus we sluiten af met koffie. Inmiddels is het nog drukker geworden, aan de bar staan mensen te popelen om onze plek in te nemen.