de Wijkwebsite voor Nijmegen-Oost

Toen en nu: Pater Brugmanstraat

In die dagen nu verscheen er een besluit van keizer Augustus, om een volkstelling over heel de wereld te houden.

Door Seph Schreurs

Met die woorden begint het verhaal over de geboorte van Jezus volgens het Evangelie van Lukas. De meesten van u zullen deze geschiedenis wel kennen want dit is het Kerstverhaal zoals dat in iedere kerk wordt voorgelezen. Zo zou overigens ook deze aflevering van “Toen en Nu”
kunnen beginnen.

Want omstreeks dezelfde tijd moet een of andere Romein (of zijn vrouw) de hier afgebeelde urn op de schroothoop hebben gegooid; al of niet in scherven. Rechtsonder ziet u een klein, rond voorwerp, dat zich duidelijk in de pot bevindt, hetgeen zou kunnen betekenen dat het hier om een spaarpot gaat. Bedoeld om geld op te ‘potten’ voor de oude dag. Een soort pensioen, maar dan niet wettelijk geregeld. Een munt is het in ieder geval, al ligt de kop boven en kan een leek er dus niet uit opmaken welk betaalmiddel dit is geweest. Maar zeker is, dat die munt uitgegeven is in het jaar 15 voor Christus en de beeldenaar is Keizer Augustus, die toen nog helemaal niet nadacht over een volkstelling. Feit is dat je zo’n zelfde munt ook in Palestina tegen kon komen. Een soort voorloper van de Euro zogezegd.

Onze munt is echter gevonden op de hoek van de Jan van
Goyenstraat en de Pater Brugmanstraat; op 29 juni 1969.

Dat is weliswaar niet echt “NU” maar voor ons ook al weer “TOEN”; toen sommige mensen nog stropdassen droegen en er nog winkeltjes op de straathoeken waren. Een foto, die we u niet wilden onthouden. De hoofdriolering aldaar was aan vernieuwing toe en omdat die buizen diep onder het wegdek plegen te liggen waren er lange geulen gegraven. Daarin zochten de jongens van de ROB overdag naarstig naar Romeinse overblijfselen die de straatbewoners de avond tevoren met behulp van een schepje en een zaklantaarn al gevonden hadden. Sommige amateurarcheologen waren nog zo netjes om hun vondst ter beschikking te stellen van het Museum Kam, maar heel wat mensen moeten hebben gedacht: “jullie kunnen de pot op!” en hielden hun schat voor zich-zelf.

Heden ten dagen valt er niet veel meer te zien. Alles is asfalt en de winkeltjes zijn alweer lang geleden opge-slokt door een wereldwijde grootgrutter die er af en toe ook al een potje van begint te maken.