De Wijkwebsite voor Nijmegen-Oost

Van zwabberen naar fietsen

Gesneden koek voor u waarschijnlijk, maar niet voor iedereen. Leren fietsen als volwassene levert al gauw een paar blauwe plekken op. We volgen een fietsles bij het Internationaal Vrouwen Centrum aan de Pater Brugmanstraat.

Door Grieta Spannenburg

Het is nog even flink doortrappen om er op tijd te zijn, maar daar zit ik dan: in een klein klasje. Met mij zijn er vier vrouwen, nieuwe Nederlanders, de één beter in de taal dan de ander. Voor de groep: Carla en Fatma, die deze les begeleiden. We beginnen met een half uur theorie. Want fietsen behelst meer dan de trappers ronddraaien en het evenwicht bewaren. En dus komt er een houten bord op de tafel. En verschijnen er allerlei houten verkeersdeelnemers en houten verkeersborden. Het houten fietsertje komt op gelijkwaardige kruisingen en voorrangswegen terecht, ontmoet bussen, wandelaars, brommers en auto’s. Gaat rechtdoor en slaat links- en rechtsaf. Wie mag eerst en wat is slim? Dat zijn de essentiële vragen van deze ochtend.

“Mijn zoon kan fietsen, ik wil het ook kunnen.” Dat is een van de gehoorde redenen om deze lessen te volgen. Belangrijk is vooral dat het vrouwen meer vrijheid geeft zodra ze op de fiets kunnen springen om ergens naartoe te gaan. Niet zelden rijden deze dames overigens wel auto, al dan niet geleerd in het land van herkomst. Maar leren fietsen kwam daar niet aan de orde. Dat is iets van ons platte landje. En blijkt voor de cursisten heel leuk te zijn. Ik heb veel lachende gezichten gezien.

De theorie is voorbij, we gaan naar buiten, waar het zonnetje schijnt. De vrouwen hebben inmiddels allemaal hun ‘eigen’ fiets bij het Internationaal Vrouwen Centrum (IVC). Deze worden aan de hand richting het ‘oefenparcours’ gereden, dicht in de buurt van het IVC. Het is een vrij rustige openbare weg, waar de geparkeerde auto’s door Carla worden beschermd middels een oranje pion. Voor wie erg zwabbert is dan duidelijk waar ze niet mogen komen. En gezwabberd wordt er. Geen wonder, leren fietsen als volwassene is tig keer zo moeilijk als leren fietsen als peuter/kleuter. Degenen die naast die ene les per week ook zelf dagelijks oefenen, zullen het snel onder de knie krijgen. Vaker echter is het een proces van maanden.

Fatma gaat met een leerlinge die al behoorlijke vorderingen maakt de buurt in, buiten het ‘circuit’. Later gaat ook docente Carla met een dame op pad. Maar het blijkt voor beide cursisten iets te hoog gegrepen. Verkeersdrempels zijn lastig en remmen is nog wat moeilijk. Daar wordt op het oefenparcours dan extra op getraind. Zo speelt Fatma voor rood stoplicht, waarvoor de fietser precies op de juiste plek dient te stoppen. En zo gaat het geleidelijk steeds beter. En ook hier geldt: de aanhouder wint.